سقوط

مرداب چشم او

soghot — Sat, 16 May 2009 14:24:18 GMT

سالي گذشته است

زان ماجرا که عشق من و او از آن شکفت

زان شام ها که قصه ي تنهاييم شنفت

در آن شب اميد

چشمان او به سبزي مرداب سبز بود

در گوش من ترانه نيزار مي سرود

آغوش مهر او

گرماي بيکرانه ي ظهر کوير داشت

زان ماجراي تلخ

سالي گذشته است

با آنکه داستان من و او کهن شده ست

با آنکه دوستدار شکارم ولي هنوز

هرگاه بر کرانه ي مرداب مي رسم

با تير سينه سوز

مرغابيان وحشي آنرا نمي زنم

باغ گل سرخ

soghot — Thu, 22 Jan 2009 13:28:18 GMT

خورشيد زيبا غروب مي كند

غروبي به رنگ سرخ آتشين

به رنگ خون به رنگ شقايق

به رنگ غمهاي عالم

دلم مي گيرد ، دلم مي گيرد

روزي من هم مثل خورشيد زيبا غروب مي كنم

و گرماي وجودم سرد مي شود

به آسمان مي روم ، تا عشقم را بيابم

او هم مرا از ميان بغ گل سرخ صدا مي زند

با خوشحالي به طرفش مي دوم

گل سرخ زيبايي به رنگ غروب خورشيد به من هديه مي كند

دست دردست هم ، در باغ گل سرخ قدم مي زنيم

نواي زيبايي عشق را در گوشم زمزمه می كند

مانند جفتي مرغ عشق زيبا ، آشيانه مي سازيم

و تا ابد عشق و محبت در باغ زيباي گل سرخ مي مانيم

دفتر انديشه

soghot — Mon, 24 Nov 2008 13:44:18 GMT

يار من ، دلدار من ، غمخوار من

مايه ي اميد قلب زار من

دوريت امشب روانم تيره کرد

لشکر غم را به جانم چيره کرد

ز آتش اندوه ، جانم پاک سوخت

اين دل رنجيده ي غمناک سوخت

روزگاري با تو روزي داشتم

در دل از عشق تو سوزي داشتم

چون شد آن ايام نغز دلپسند ؟

چون شدي تو همدم مشکل پسند ؟

امشب از هر شب جهان زيباترست

چادر الماس دوزش محشر ست

گفته ام محشر ، مکن با من ستيز

آسمان کرده ست گويي رستخيز

رستخيزي بي گزند دواري

محشر زيبايي و افسونگري

از خلال قطعه يي ابر سياه

نقره پاشان مي درخشد قرص ماه

زير نور او درختان بلند

هستشان بر سر مگر سيمين پرند

تار و روشن ، شاخه هاي سرو و بيد

همچو قلب من پر از بيم و اميد

موج هاي سبزه از باد شمال

نقش پردازان امواج خيال

هر طرف آياتي از خوشحالي است

زين ميان جاي تو تنها خالي است

بوي پيچک ها مرا بي تاب کرد

پلک هايم آرزوي خواب کرد

خواب گفتم ، آه اين افسانه بود

بي تو و دور از تو خوابم کي ربود ؟

مرغکان با نغمه مستم مي کنند

بي خبر از بود و هستم مي کنند

وين نسيم خوش چو غوغا مي کند

دفتر انديه را وا مي کند

دفتر ايام نغز رفته را

خاطرات اين دل آشفته را

صفحه صفحه مي گشايد در برم

کز گذشت عمر خود ياد آوردم

ديده ام شب هاي روشن بي شمار

ليک در خاطر ندارم يادگار

لحظه يي بهتر از آن هنگام ها

کز لبانم مي گرفتي کام ها

شراب و خون

soghot — Sat, 17 May 2008 06:45:18 GMT

نيست ياري تا بگويم راز خويش

ناله پنهان كرده ام در ساز خويش

چنگ اندوهم خدا را زخمه اي

زخمه اي تا بركشم آواز خويش

برلبانم قفل خاموشي زدم

با كليدي آشنا بازش كنيد

كودك دل رنجه ي دست جفاست

با سر انگشت وفا نازش كنيد

پر كن اين پيمانه را اي هم نفس

پر كن اين پيمانه را از خون او

مست مستم كن چنان كز شور مي

باز گويم قصه افسون او

رنگ چشمش را چه ميپرسي ز من

رنگ چشمش كي مرا پا بند كرد

آتشي كز ديدگانش سر كشيد

اين دل ديوانه را دربند كرد

از لبانش كي نشان دارم به جان

جز شرار بوسه هاي دلنشين

بر تنم كي مانده است يادگار

جز فشار بازوان آهنين

من چه ميدانم سر انگشتش چه كرد

در ميان خرمن گيسوي من

آنقدر دانم كه اين آشفتگي

زان سبب افتاده اندر موي من

آتشي شد بر دل و جانم گرفت

راهزن شد راه ايمانم گرفت

رفته بود از دست من دامان صبر

چون ز پا افتادم آسمانم گرفت

گم شدم در پهنه صحراي عشق

در شبي چون چهره بختم سياه

ناگهان بي آنكه بتوانم گريخت

بر سرم باريد باران گناه

مست بودم مست عشق و مست ناز

مردي آمد قلب سنگم را ربود

بس كه رنجم داد و لذت دادمش

ترك او كرد چه مي دانم كه بود

مستيم از سر پريد اي همنفس

بار ديگر پركن اين پيمانه را

خون بده خون دل آن خودپرست

تا به پايان آرم اين افسانه را

صبر سنگ

soghot — Sat, 12 Apr 2008 06:43:18 GMT

روز اول پيش خود گفتم

ديگرش هرگز نخواهم ديد

روز دوم باز ميگفتم

ليك با اندوه و با ترديد

روز سوم هم گذشت اما

بر سر پيمان خود بودم

ظلمت زندان مرا ميكشت

باز زندانبان خود بودم

آن من ديوانه عاصي

در درونم هايهو مي كرد

مشت بر ديوارها ميكوفت

روزني را جستجو مي كرد

در درونم راه ميپيمود

همچو روحي در شبستاني

بر درونم سايه مي افكند

همچو ابري بر بياباني

مي شنيدم نيمه شب در خواب

هايهاي گريه هايش را

در صدايم گوش ميكردم

درد سيال صدايش را

شرمگين مي خواندمش بر خويش

از چه رو بيهوده گرياني

در ميان گريه مي ناليد

دوستش دارم نمي داني

بانگ او آن بانگ لرزان بود

كز جهاني دور بر ميخاست

ليك درمن تا كه مي پيچيد

مرده اي از گور بر مي خاست

مرده اي كز پيكرش مي ريخت

عطر شور انگيز شب بوها

قلب من در سينه مي لرزيد

مثل قلب بچه آهو ها

در سياهي پيش مي آمد

جسمش از ذرات ظلمت بود

چون به من نزديكتر ميشد

ورطه تاريك لذت بود

مي نشستم خسته در بستر

خيره در چشمان روياها

زورق انديشه ام آرام

مي گذشت از مرز دنيا ها

باز تصويري غبار آلود

زان شب كوچك شب ميعاد

زان اطاق ساكت سرشار

از سعادت هاي بي بنياد

در سياهي دستهاي من

مي شكفت از حس دستانش

شكل سرگرداني من بود

بوي غم مي داد چشمانش

ريشه هامان در سياهي ها

قلب هامان ميوه هاي نور

يكديگر را سير ميكرديم

با بهار باغهاي دور

مي نشستم خسته در بستر

خيره در چشمان رويا ها

زورق انديشه ام آرام

ميگذشت از مرز دنيا ها

روزها رفتند و من ديگر

خود نميدانم كدامينم

آن مغرور سر سخت مغرورم

يا من مغلوب ديرينم ؟

بگذرم گر از سر پيمان

ميكشد اين غم دگر بارم

مي نشينم شايد او آيد

عاقبت روزي به ديدارم

حسرت

soghot — Sun, 06 Apr 2008 09:51:18 GMT

از من رميده يي و من ساده دل هنوز

بي مهري و جفاي تو باور نمي كنم

دل را چنان به مهر تو بستم كه بعد از اين

ديگر هواي دلبر ديگر نمي كنم

رفتي و با تو رفت مرا شادي و اميد

ديگر چگونه عشق ترا آرزو كنم

ديگر چگونه مستي يك بوسه ترا

دراين سكوت تلخ و سيه جستجو كنم

ياد آر آن زن آن زن ديوانه را كه خفت

يك شب بروي سينه تو مست عشق و ناز

لرزيد بر لبان عطش كرده اش هوس

خنديد در نگاه گريزنده اش نياز

لبهاي تشنه اش به لبت داغ بوسه زد

افسانه هاي شوق ترا گفت با نگاه

پيچيد همچو شاخه پيچك به پيكرت

آن بازوان سوخته در باغ زرد ماه

هر قصه ايي كه ز عشق خواندي

به گوش او در دل سپرد و هيچ ز خاطره نبرده است

دردا دگر چه مانده از آن شب شب شگفت

آن شاخه خشك گشته و آن باغ مرده است

با آنكه رفته يي و مرا برده يي ز ياد

مي خواهمت هنوز و به جان دوست دارمت

اي مرد اي فريب مجسم بيا كه باز

بر سينه پر آتش خود مي فشارمت

افسانه تلخ

soghot — Mon, 25 Feb 2008 09:54:18 GMT

نه اميدي كه بر آن خوش كنم دل

نه پيغامي نه پيك آشنايي

نه در چشمي نگاه فتنه سازي

نه آهنگ پر از موج صدايي

ز شهر نور و عشق و درد و ظلمت

سحر گاهي زني دامن كشان رفت

پريشان مرغ ره گم كرده اي بود

كه زار و خسته سوي آشيان رفت

كجا كس در قفايش اشك غم ريخت

كجا كس با زبانش آشنا بود

ندانستند اين بيگانه مردم

كه بانگ او طنين ناله ها بود

به چشمي خيره شد شايد بيابد

نهانگاه اميد و آرزو را

دريغا آن دو چشم آتش افروز

به دامان گناه افكند او را

به او جز از هوس چيزي نگفتند

در او جز جلوه ظاهر نديدند

به هرجا رفت در گوشش سرودند

كه زن را بهر عشرت آفريدند

شبي در دامني افتاد و ناليد

مرو ! بگذار در اين واپسين دم

ز ديدارت دلم سيراب گردد

شبح پنهان شد و در خورد بر هم

چرا اميد بر عشقي عبث بست ؟

چرا در بستر آغوش او خفت ؟

چرا راز دل ديوانه اش را

به گوش عاشقي بيگانه خو گفت ؟

چرا؟...او شبنم پاكيزه اي بود

كه در دام گل خورشيد افتاد

سحرگاهي چو خورشيدش بر آمد

به كام تشنه اش لغزيد و جان داد

به جامي باده شور افكني بود

كه در عشق لباني تشنه مي سوخت

چو مي آمد ز ره پيمانه نوشي

بقلب جام از شادي مي افروخت

شبي نا گه سر آمد انتظارش

لبش در كام سوزاني هوس ريخت

چرا آن مرد بر جانش غضب كرد ؟

چرا بر ذره هاي جامش آويخت ؟

كنون اين او و اين خاموشي سرد

نه پيغامي نه پيك آشنايي

نه در چشمي نگاه فتنه سازي

نه آهنگ پر از موج صدايي

خسته

soghot — Fri, 15 Feb 2008 10:01:18 GMT

از بيم و اميد عشق رنجورم

آرامش جاودانه مي خواهم

بر حسرت دل دگر نيفزايم

آسايش بيكرانه مي خواهم

پا بر سر دل نهاده مي گويم

بگذاشتن از آن ستيزه جو خوشتر

يك بوسه ز جام زهر بگرفتن

از بوسه آتشين خوشتر

پنداشت اگر شبي به سرمستي

در بستر عشق او سحر كردم

شبهاي دگر كه رفته از عمرم

در دامن ديگران به سر كردم

ديگر نكنم ز روي ناداني

قرباني عشق او غرورم را

شايد كه چو بگذرم از او يابم

آن گمشده شادي و سرورم را

آنكس كه مرا نشاط و مستي داد

آنكس كه مرا اميد و شادي بود

هر جا كه نشست بي تامل گفت

او يك +زن ساده لوح عادي بود

مي سوزم از اين دو رويي و نيرنگ

يكرنگي كودكانه مي خواهم

اي مرگ از آن لبان خاموشت

يك بوسه جاودانه مي خواهم

رو پيش زني ببر غرورت را

كو عشق ترا به هيچ نشمارد

آن پيكر داغ و دردمندت را

با مهر به روي سينه نفشارد

عشقي كه ترا نثار ره كردم

در سينه ديگري نخواهي يافت

زان بوسه كه بر لبانت افشاندم

سوزنده تر آذري نخواهي يافت

در جستجوي تو و نگاه تو

ديگر ندود نگاه بي تابم

انديشه آن دو چشم رويايي

هرگز نبرد ز ديدگان خوابم

ديگر به هواي لحظه اي ديدار

دنبال تو در بدر نميگردم

دنبال تو اي اميد بي حاصل

ديوانه و بي خبر نمي گردم

در ظلمت آن اطاقك خاموش

بيچاره و منتظر نمي مانم

هر لحظه نظر به در نمي دوزم

وان آه نهان به لب نميرانم

اي زن كه دلي پر از صفا داري

از مرد وفا مجو مجو هرگز

او معني عشق را نمي داند

راز دل خود به او مگو هرگز

ياد يك روز

soghot — Sat, 26 Jan 2008 10:06:18 GMT

خفته بوديم و شعاع آفتاب

بر سراپامان بنرمي ميخزيد

روي كشي هاي ايوان دست نور

سايه هامان را شتابان ميكشيد

موج رنگين افق پايان نداشت

آسمان از عطر روز آكنده بود

گرد ما گويي حرير ابرها

پرده اي نيلوفري افكنده بود

دوستت دارم خموش خسته جان

باز هم لغزيد بر لبهاي من

ليك گويي در سكوت نيمروز

گم شد از بيحاصلي آواي من

ناله كردم : آفتاب ...اي آفتاب

بر گل خشكيده اي ديگر متاب

تشنه لب بوديم و او ما را فريفت

در كوير زندگاني چون سراب

در خطوط چهره اش نا گه خزيد

سايه هاي حسرت پنهان او

چنگ زد خورشيد بر گيسوي من

آسمان لغزيد در چشمان او

آه ... كاش آن لحظه پاياني نداشت

در غم هم محو و رسوا ميشديم

كاش با خورشيد مي آميختيم

كاش همرنگ افقها مي شديم

اي كاش ...

soghot — Tue, 15 Jan 2008 10:17:18 GMT

اي كاش ما را با تو پيماني دگر بود

اي كاش ما را لحظه هايي خوبتر بود

اي كاش فرجامي دگر رؤياي ما داشت

ايام ما با حسن رويت در گذر بود

اي كاش در قلبم در اين زندان دنيا

اميد خوش بودن به فردايي دگر بود

اي كاش زين رؤياي هستي بر كن عشق

آن مهرخ دنياي خوبي باخبر بود

اي كاش در عمق نگاه با تو بودم

معناي خوش بودن به رخسار قمر بود

اي كاش با آن ساغر نام آور علم

همره شدن پايان اين شوريده سر بود

اي كاش مي شد آگهش زين راز دل كرد

اي كاش ما را در جواني اين هنر بود

اي كاش مي شد عاقبت از خود رهيدن

اي كاش پايان شب ظلمت سحر بود

اي كاش در امواج آبي رنگ دريا

مرغ مهاجر را فرودي بي خطر بود

اي كاش با ما اندر اين صحراي عزلت

آن شهسوار مست خوبي همسفر بود

اي كاش در توفان غم افزاي حرمان

درمان درد هجر گل ما را ثمر بود

اي كاش كام از لعل گل در شام ديدار

آغاز وصل مهرخ والاگهر بود

اي كاش در اين انعكاس باور عشق

آگه جهان زين سينه پرشور و شر بود

اي كاش مي شد درد ما را چاره وصلش

يا جام ما را شوكران درد سفر بود

اي كاش در ميعادت اي سرشار از احساس

ما را در اوج همصدايي بال و پر بود

اي كاش بي همتا گنون بودي كنارم

تا قلب من از عشق ديگر بر حذر بود

اي كاش اين پاييز اين سرماي جانكاه

بر آن شقايقهاي مستي بي نظر بود

اي كاش روي ماهت اي رزم آور عشق

در كارزار زندگي ما را سپر بود

اي كاش در روز جواني هر چه جانست

در آتشت چون ساقه هاي خشك و تر بود

اي كاش زين حسن رخ زرين تن عشق

اين آدمي از كار خود آگاهتر بود

اي كاش سيلي مي شد از ايثار اشكم

تا سرنگون اين عالم خواهان زر بود